Een grote spreeuwenzwerm in Leidsche Rijn zorgt elke avond tegen zonsondergang voor een fenomenaal schouwspel.

Voor mij de grootste zwerm die ik in het echt heb gezien, maar na even Googelen lees ik dat in Denemarken groepen tot wel 1,2 miljoen exemplaren komen aansterken tijdens hun trektocht.

Prachtig om naar te kijken, maar nadelen kent het ook.. zeker als zo’n zwerm binnen de bebouwde kom gaat wonen. Elke avond als Kensho (mijn hond) en ik buiten wandelen en de zwerm over ons heen vliegt (mooi geluid van die duizenden vleugeltjes) horen we ook het geluid van vette regendruppels… alleen is het geen regen. De straten, auto’s en bomen zitten onder de spreeuwenpoep en bij de hoge coniferen waar ze ‘s nachts slapen stinkt het naar een volière die nog nooit is schoongemaakt.

Tot nu toe komen we goed weg. Ondanks het geluid van de ‘regendruppels’ komen Kensho en ik steeds ongedeerd (lees: schoon) terug van onze wandeling. Het is net als bij die kinderserie ‘The A-team’, waarbij met mitrailleurs werd rondgeschoten en nooit iemand werd geraakt.

PS.
Er is bestaat geen aparte ‘spreeuwenradar’, maar er zijn wel radarsystemen die de vogeldichtheid moeten voorspellen zodat vliegtuigen veilig kunnen landen en opstijgen.

Mensen kunnen depressief raken, maar komt depressie bij honden dan ook voor? Niets menselijks is onze viervoeters vreemd en honden gaan vaak steeds meer op hun baasje lijken (of was het nu andersom? ).

Zien wij alleen maar wat we denken te zien en zijn we hevig onze onderdrukte gevoelens op onze weerloze huisdieren aan het projecteren. Of kunnen we het hele verhaal gewoon toeschrijven aan antropomorfisme en schrijven we menselijke eigenschappen toe aan onze honden? Overigens ben ik van mening dat vele goede eigenschappen zijn toe te schrijven aan honden en wordt antropomorfisme te vaak als argument misbruikt.

Ik ben enorm benieuwd naar jouw mening hierover. Laat het weten via het formulier op VanPupTotHond.nl.

Universiteit van Utrecht opent eerste gedragskliniek van Nederland

Op 17 november 2009 is in Utrecht een medisch en psychiatrisch centrum voor (lastige) huisdieren geopend. Want… het zou slecht gesteld zijn met het geestelijk welzijn van onze huisdieren. Naar schatting heeft 30% van onze honden een gedragsstoornis en zit bijna de helft van de katten niet lekker in hun vel. Depressies bij honden, maar ook ADHD (je hond aan de Ritalin kost je maandelijks € 90) en andere stoornissen, worden hier behandeld.

Is jouw hond depressief?

Leven in het NU: Dieren leven typisch in het ‘nu’ en hebben geen spijt van het verleden of zorgen over de toekomst.

Wanneer je hond kenmerken van depressie vertoont ga dan eens na of het niet angst is of een reactie op een recente gebeurtenis. Veranderingen kunnen bij dieren grote impact hebben. Het zijn immers gewoontedieren. Is een kameraadje (je andere hond bijvoorbeeld) overleden, geef ze dan wat tijd en extra aandacht. Dit is niet wat we bedoelen met depressie! Een depressie is langdurig (chronisch) en komt door een chemische inbalans van de hersenen. Aangezien honden hersenen hebben, kunnen ze dus – net als wij – een chronische depressie krijgen.

Depressie bij honden moet je niet verwarren met acute stress. Is je hond recent aangevallen of heeft ie een traumatische ervaring meegemaakt (verkeersongeluk)? In die gevallen kunnen Bach Bloesem remedies wat dempen.

Symptomen van depressie bij honden

• Verlies van eetlust (kan duiden op een gebitsprobleem)
• Minder drinken
• Dramatisch gewichtsverlies (kan ook iets lichamelijks zijn)
• Veel slapen en trage bewegingen (kan duiden op fysieke pijn)
• Niet meer kunnen genieten van spelen en hondspeelgoed (koop eens iets nieuws)
• Geen interesse voor leuke activiteiten met de baas, buitenshuis dan wel binnen (ga naar een nieuwe plaats of geef je hond een massage)
• Vachtproblemen: haarverlies dat niet tot de gewone rui behoort
• Agressief gedrag of juist rusteloos en angstig gedrag

Is je hond veel alleen, overweeg dan het inschakelen van een uitlaatdienst of dagpension waar hij op speelweides met soortgenoten kan stoeien.

Tot slot… hoe voel jij je? Zit jij wel lekker in je vel? Honden zijn erg op hun baasje afgestemd; misschien copieert je viervoeter wel jouw gemoedstoestand.

Gaan wij wel normaal met onze huisdieren om?

Wanneer depressie bij honden vaker voorkomt kun we ons die vraag wel stellen. We halen een huisdier in huis als gezelschap, omdat ie zo lief keek, omdat de hond in de film zo mooi was… om allerlei redenen. Maar vraag niet wat jouw hond kan doen voor jou, maar wat jij kan doen voor je hond. Wat heb jij een huisdier te bieden?

Goudvissen in ronde viskommen als decoratie op een bar. Of ‘ik neem wel een kat, want ik ben zo vaak van huis’. En ‘als het tegenvalt, brengen we hem toch gewoon naar het asiel’. Wat nu als je bent gefokt om op uitgestrekte velden schapen te hoeden en je het nu moet doen met… ja met wat?

Wanneer je iets herkent in de symptomen van depressie bij jouw hond, ga dan eens na:

• Geef je jouw hond voldoende tijd, aandacht en liefde?
• Maak je dagelijks echte wandelingen of ga je snel even op en neer naar dat vieze uitlaatveldje?
• Honden zijn roedeldieren en dus van nature niet gemaakt om veel en lang alleen te zijn. Ontmoet jouw hond genoeg soortgenoten om mee te spelen en stoeien? Ga je met hem naar het strand of het bos?
• En…. heb je niet per ongeluk jouw hond zijn passie ontnomen? Als je hond houdt van graven en het mag niet in je tuin; zorg dan dat je naar gelegenheden gaat (afgraving of strand bijvoorbeeld) waar hij zijn lusten kan botvieren.

Zorg dat je ook een medisch probleem uitsluit. Onze honden kunnen niet praten of beter gezegd: wij verstaan ze niet .
Een hond die pijn heeft zal ook een aantal van bovengenoemde depressiekenmerken vertonen.

Hieronder een filmpje van een hondenfluisteraar die met honden kan communiceren.
Ze heeft het onder andere over depressie bij honden.

Maar wat als dat allemaal niet werkt en mijn hond blijft depressief?

Vanaf 17 november 2009 kun je dan – op verwijzing van je dierenarts – een consult krijgen bij de dierenpsychiater. Je hond zou echt depressief kunnen zijn. Het is echter niet zo gemakkelijk te diagnostiseren. Mensen moeten een vragenlijst invullen en wanneer ze x aantal vragen positief beantwoorden, krijgen ze het etiket ‘klinische depressie’. Maar hoe vraag je een hond uit? Het enige waar je op af kunt gaan is zijn gedrag.

Vroeger waren dieren belangrijk vanwege hun economische waarde. Dierenartsen waren stoere mannen en de boer lette op de centen. Honden vervulden allerlei functies en droegen hun steentje bij. Tegenwoordig zijn er meer vrouwelijke dierenartsen en worden dieren vooral gehouden voor het aaien en koesteren. Zet daar maar eens een prijs op! Als we de rasindeling opnieuw zouden maken zou 80% in FCI groep 9 vallen, die van de ‘gezelschapshonden’. Liefde kent geen prijs en in een vrije markt zal er dan ook een passend aanbod voor gecreëerd worden…

Behandeling van depressieve honden

Jouw hond op de sofa? Voor een consult bij de dierenpsychiater in Utrecht heb je een verwijzing van je dierenarts nodig.

Chronische depressie bij honden kan met behulp van anti-depressiva behandeld worden. Maar net als bij mensen kunnen psychofarmaca sterke bijwerkingen hebben.

In Amerika worden anti-depressiva al langer voorgeschreven in geval van depressie bij honden.
Het baasje denkt misschien ‘ik voel me er zo lekker bij, dat wil ik mijn hond niet onthouden’.
Of het depressieve baasje kan zich er niet toe zetten naar het bos te gaan, dus moet de energie ook maar uit de hond. In elk geval wordt op kleine schaal Prozac gegeven aan honden.

Het schijnt dat een aantal patiënten is veranderd van agressieve blaffer in een brave metgezel.
Alleen… waarom moet ik dan zo aan de ‘Stepford Wives‘ denken?
Het boek van Ira Levin, tevens verfilmd, waarin huisvrouwen door hun echtgenoten tot onderdanige robots gemaakt worden door medicatie.

Klik om te vergroten. [Cartoon geleverd door NaturalNews.com]

Wat vind jij er allemaal van? Laat het weten via een comment op deze blogpost of via het uitgebreidere formulier op VanPupTotHond.nl.

Waarom is een dierenadvocaat nodig en kunnen we niet opnieuw leren naast elkaar te leven in deze maatschappij? Honden zijn onlosmakelijk verbonden met ons en hebben de mens al veel gebracht (als reddingshond, waakhond, blindegeleide hond, politiehond, hond van de schillenboer, hond van de melkboer, speurhond, sociale hulphond, showhond en gezelschapshond).

Een krantenkop die ik hoop nogeens te treffen. Ik leg net de hoorn neer na een gesprek met de Partij voor de Dieren. Zij belden mij in het kader van ledenwerving en contributies en ik stelde de vraag: ‘Is er een dierenadvocaat?’.

Ok, picture this…

Twee mannen gaan met elkaar op de vuist op een zaterdagavond op het Rembrandtplein. De een slaat wat harder en heeft veel grotere vuisten dan de ander. Degene die het onderspit delft is wel degene die bleef treiteren en ondanks waarschuwingen toch doorging. De man die overging tot fysiek geweld is afgevoerd en werd binnen 24 uur afgemaakt.

Geloof je het? Natuurlijk niet. Dit is niet hoe het zou gaan in Nederland. Er wordt gesproken met beide mannen, getuigen worden gevonden en verhoord, etc. En dan nog… afmaken is nooit de uitkomst.

Bij dieren wel, maar waarom eigenlijk? Via Google News krijg ik geregeld de berichtjes in mijn mailbox en op één van mijn websites over honden, die over de Japanse Akita, trekken de berichtjes over agressief gedrag de meeste bezoekers.

In respect samenleven. Kunnen we dat?

In Nederland leren we leven met verschillende geloofsovertuigingen en sexuele geaardheden naast elkaar. Het fundamentele principe ‘mag ik zijn wie ik ben en mag ik leven’ geldt voor elke levensvorm. Je moet ook niet in een tijgerkooi stappen, want een tijger blijft een tijger.

Een goed gesocialiseerde hond zal wanneer hij wordt getreiterd en gepest eerst waarschuwen. De intensiteit van de waarschuwing stijgt en pas als hij geen andere uitweg meer ziet zal hij bijten. Let wel: ik heb het over gesocialiseerde honden, niet over verwaarloosde exemplaren of onvoorspelbare angstbijters. Een kind kan in zijn speelsheid aan oren trekken en niet elke hond vind dat fijn. Een kind pikt de waarschuwing van de hond misschien niet op. Laat daarom nooit kleine kinderen alleen met een hond!

Ik lees geregeld schrijnende verhalen waarbij er leed is aan twee kanten. Degene die gebeten is en vaak lelijke wonden heeft en de familie van de hond die hun huisgenoot heeft moeten laten afmaken en vertelt: “ik begrijp niet hoe dit heeft kunnen gebeuren, het is een lieve zachtaardige hond, we zullen hem zo missen”.

We leven dicht op elkaar, verschillende karakters, verschillende religies, verschillende soorten. Er zijn zoveel verschillen, maar we leven allemaal samen op deze aarde. Gaan we leren elkaar te respecteren?

Opnieuw leren omgaan met dieren

Wij mensen kunnen gemakkelijker de brug slaan naar de verschillende diersoorten dan zij naar ons. Als het omgekeerde waar zou zijn, dan zouden de honden ons op zondagochtend wel staan te trainen in plaats van andersom. Leer zo kinderen ook hoe zij veilig kunnen omgaan met dieren zodat zij ook de lol kunnen beleven van het omgaan met dieren.

Samenleven is te leren

“De beschaving van een volk kan worden afgemeten aan de manier waarop zij met dieren omgaan.”

Mijn hond schrikt als een klein kind vanachter op ons af komt rennen, soms gillend en dan zijn handjes op het hoofd van mijn Akita legt. Het is speels en spontaan, maar het is een potentieel gevaarlijke situatie. Hoe moet het dan wel? Benader een hond rustig en zorg dat ie je kan zien. Vraag aan de eigenaar of je hem mag aaien. Laat hem aan je hand snuffelen en kijk hoe de hond reageert. Aai hem op zijn wangen, want een hond kan het erg onprettig vinden als een vreemde hem op zijn hoofd aait (niet elke hond heeft deze gevoeligheid zo sterk voor rangen en standen).

En mocht het na deze uitleg dan weer misgaan, dan hoop ik dat er wordt gekeken naar wat er is gebeurd in plaats van dat de hond zomaar wordt geliquideerd, zonder eerlijk proces!! De Partij voor de Dieren heeft in elk geval vanmiddag gezegd dat ze ernaar gaan kijken. Ze kon geen dierenadvocaat vinden maar als ik onderstaande quote lees op hun website, dan zijn ze in mijn ogen goed op weg.

Wat doet de Partij voor de Dieren nu eigenlijk?

“De Partij voor de Dieren heeft na het intrekken van de RAD enkele zorgen ten aanzien van de nieuwe situatie die per 1 januari 2009 is ingetreden. Iedere gemeente kan in haar algemene plaatselijke verordening (APV) eigen regels opnemen voor de omgang met mogelijk agressieve honden. Bovendien kunnen honden in beslag worden genomen wanneer zij agressief gedrag vertonen of dreigen te vertonen. De Partij voor de Dieren vreest voor onduidelijke situaties en willekeur en wil duidelijkheid over de criteria op grond waarvan opsporingsambtenaren of politieagenten een hond in beslag kunnen nemen. Tijdens het laatste overleg hierover met de minister, in december 2008, heeft de Partij voor de Dieren hier op gewezen.

De Partij voor de Dieren wil daarnaast dat alle honden die nu nog vastzitten een eerlijke kans krijgen op een nieuwe start.  De honden die al maanden in de opvang zitten, worden niet uitgelaten, hebben geen contact met andere honden of met hun eigenaren. Vanuit de situatie waarin ze nu worden gehouden maken zij waarschijnlijk geen schijn van kans om te slagen voor een risico-assessment.

Resocialisatie en gedragstraining moeten mogelijk zijn om alle honden een eerlijke kans te geven. De Partij voor de Dieren pleit daarnaast voor het behoud van mogelijkheden voor een contra-expertise of second opinion bij het uitvoeren van een gedragstest.

Bijt ie? Nee, maar hij kan heel hard gapen.

Bovenal dringt de partij aan op het invoeren van verplichte gedrags- en opvoedcursussen om het probleem bij de bron aan te pakken. Hondeneigenaren zijn in grote mate verantwoordelijk voor het gedrag en de opvoeding van hun hond. De oorzaak van bijtincidenten ligt vaak in een slechte opvoeding en derhalve zouden eigenaren, zeker bij vermeende agressieve honden, verplicht moeten worden om gehoorzaamheid- en gedragscursussen te volgen.”

De RAD had als doelstelling het aantal bijtincidenten te verminderen en is daarin gefaald. Dieren met bepaalde uiterlijke kenmerken mochten onder die regel niet worden gefokt. Ook kon een lieve gezinshond die geen erkende stamboom kon overleggen worden afgemaakt. Discriminatie op basis van uiterlijk heeft nog nooit iets goeds gebracht dus dat de RAD geen positief resultaat heeft geleverd is geen verrassing.

Wat ik nog wil aanvullen op de twee punten die de Partij voor de Dieren al noemt (kans op rehabilitatie en opvoedcursussen voor de hondenbaasjes) is om behalve tekenen, kleien, muziek maken en schrijven ook op school te leren (en daarbuiten) hoe je met dieren moet omgaan. Dieren kunnen een kind zoveel bieden. Het zou jammer zijn ze dat te onthouden.

Wil je meer lezen over honden en wat erbij komt kijken? Bezoek dan eens VanPupTotHond.nl en vergeet je niet in te schrijven voor de hondenkrant voor gratis extra’s (voor hondenbaasjes en hondenliefhebbers).

Maak jij je weleens druk over iets waar je niets aan kunt doen? Maak jij je weleens zorgen over dat waar je geen invloed op hebt? En als je dat dan doet… helpt dat? Nee, natuurlijk helpt dat niet. Het vergroot alleen maar de frustratie en de angst; het lijden. Maar wat is dan het alternatief? Hoe ontsnap je aan het dilemma van passieve acceptatie en de frustraties van Don Quichot?

Wanneer vechten en wanneer berusten en loslaten?

“Pick battles big enough to matter, small enough to win.”

Even een eenvoudig voorbeeld: Vanochtend liep ik met mijn hond Kensho langs de sloot. Een hoop kabaal trok onze aandacht naar een viertal eendjes aan de overkant. Drie mannetjes en één vrouwtje en het is bijna mei dus je raad het al: het vrouwtje had het zwaar. Ze werd om beurten hardhandig genomen door twee mannetjes en de derde keek toe. Toen ze daarna het water in vluchtte werd ze bijna helemaal onder water geduwd, omdat het hele spel daar gewoon doorging. Mijn impuls was om de eenden uit elkaar te jagen en een eind aan de situatie te maken. Ik deed dat echter niet.

Ik zou het wel graag anders zien, maar kan er niets aan doen. Volgens management guru Stephen R. Covey vallen de eendjes wel binnen mijn ‘Circle of Concern’, maar buiten mijn ‘Circle of Influence’.

De ‘circles’ van Stephen Covey

In zijn boek ‘The 7 habits of highly effective people’ beschrijft Covey de ‘Circle of Concern’ als het gebied van zaken waar je je druk over kan maken (je gezondheid, de kredietcrisis, oorlog en honger in de wereld, de files, etc). Als je die allemaal op een rijtje zet kan je er een aantal uitlichten als zaken waarover je geen echte controle hebt en er zijn er ook waar je wel iets aan zou kunnen doen.

Circle of Influence & Circle of Concern

Die zaken waar je wel (enige) controle op kunt uitoefenen vallen binnen je invloedssfeer, oftewel je ‘Circle of Influence’. Welke cirkel krijgt het merendeel van jouw aandacht? Het is proactief om je energie te richten op die zaken waar je invloed kunt uitoefenen, dus op de ‘Circle of Influence’. Door deze positieve energie zal de grootte van die cirkel toenemen!

Effect van proactief gedrag

Actie (geen reactie) vergroot je invloed

Reactieve mensen focussen meer op de ‘Circle of Concern’ en vervallen zo in passief geklaag over de omstandigheden (zoals het weer). Ze negeren dan de gebieden waar ze juist wel iets in zouden kunnen doen en de ‘Circle of Influence’ wordt er alleen maar kleiner van.

Dus wil je iets veranderen en kan je daar iets aan doen, doe het dan!
Wil je iets veranderen en kan je er helemaal geen invloed op uitoefenen, ga dan je energie op andere zaken richten, zaken die je ook belangrijk vind maar waar je wel iets aan kunt doen.

Of zoals het gedicht van de AA gaat:

“Lord, give me the courage to change the things which can and ought to be changed, the serenity to accept the things which cannot be changed, and the wisdom to know the difference”.

En daarom greep ik niet in bij de eendjes. Ik kan namelijk wel een romantische lover wensen voor mevrouw Eend die ook nogeens stoer genoeg is om andere mannetjes op afstand te houden, maar daar heb ik geen invloed op. En ook al doen eendjes het op deze manier, het moet dan maar zo want het zijn van die leuke beestjes en ik zie graag weer een nieuwe generatie. En dus helaas voor mevrouw Eend, het is wat het is.

Update op 20 mei 2009 (zie video onder): Ik vond een passend nieuw speelgoedje voor Kensho, hehe.

Schrödinger’s kat is een beroemd gedachtenexperiment waar het draait om de toepassing van de wetten uit de kwantummechanica op alledaagse objecten. Ik moest er vanochtend even aan denken bij mijn ontbijtje.

Je weet het niet zeker totdat je kijkt en zo is dat. Over mijn koelkast Een paar weken stond er een pak tomatengroentensap in mijn koelkast. Precies hoe lang weet ik niet, want soms voelt een week als een dag. Ik kan er met zo’n schatting dus best naast zitten. Ik heb er een aantal keer van gedronken. Een koel glas gezondheid opgepept met Worchestersauce en peper bij het ontbijt.

Samen in de koelkast kijken

Op een gegeven moment had ik weer zin in zo’n glas vitaminen, maar ik wist niet hoe lang het pak al open was. Drie dagen? Maar dan kan het dus ook drie weken zijn en is het dan nog wel goed?

• Ik nam dus geen glas, want misschien was het pak wel bedorven.
• Ik gooide het ook niet weg, want misschien was het nog wel goed.

Precies de mogelijkheden van het gedachtenexperiment van Erwin Schrödinger.

De kat van Schrödinger

Schrödinger wilde met dit gedachtenexperiment duidelijk maken wat het probleem is wanneer de Kopenhaagse interpretatie van kwantummechanica werd toegepast op alledaagse objecten.

De Kopenhaagse interpretatie stelt dat wanneer een deeltje zich in meerdere toestanden kan bevinden, het eigenlijk als mengvorm van alle mogelijkheden bestaat. Schrödinger vroeg zich af wanneer dit dan overgaat in één enkele meetbare toestand. Volgens de Kopenhaagse interpretatie is dit wanneer er een meting of observatie plaatsvind.

Zijn gedachtenexperiment ging als volgt:

Een kat wordt in een stalen ruimte opgesloten, samen met de volgende helse machine (die men afschermen moet tegen direct ingrijpen van de kat): in een buisje zit een minuscuul klein beetje van een radioactief element, zo weinig, dat gedurende een uur mogelijk een van de atomen vervalt, maar even waarschijnlijk ook niet. Vervalt een atoom, dan detecteert een geigerteller dat en laat via een relais een hamertje vallen, dat een flesje met blauwzuur stuk slaat. Als men dit systeem een uur lang aan zichzelf heeft overgelaten, dan zal men zeggen dat de kat nog leeft als intussen geen atoom vervallen is. Het eerste atoom dat vervalt zou de kat vergiftigd hebben. De toestandsfunctie van het hele systeem zou dat zo uitdrukken, dat daarin de levende en de dode kat gelijktijdig gemengd voorkomen.

Het kenmerkende aan zulke gevallen is, dat een oorspronkelijk tot atomair bereik beperkte onbepaaldheid zich vertaalt in grofzintuigelijke onbepaaldheid, waarover dan door directe waarneming beslist kan worden.

Als het nu waar is dat een deeltje niet noodzakelijk bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit kan vallen — wellicht moet hij vallen, wellicht kan hij vallen, wellicht kan hij niet vallen. Totdat de doos open gemaakt wordt, is het dus niet zeker wat er gebeurd is. De uitsmering van mogelijkheden over het veld der waarschijnlijkheid betekent dus dat zolang de doos dicht is, de kat tegelijkertijd zowel in leven als dood kan zijn. Zolang er geen observatie mogelijk is, is het niet anders te zeggen.

Kat Tommie in een schoenendoos

Ontstond de schimmel op het moment dat ik keek?

Het is niet de actie van de waarnemer die maakt dat een deeltje kiest uit de mogelijkheden die er zijn. Het was er al. De kat weet echt wel of ie dood of levend is. In dat geval gaat het hier dus over de onzekerheid van de waarnemer. In elk geval was dat bij mij zo tot vanochtend.

Katten hebben dan wel 9 levens, maar ze leven niet oneindig lang. Als je maar lang genoeg wacht, dan gaat de kat gewoon vanzelf dood. Dat weet je zeker. Het is een zekerheid die we allemaal hebben.

Het tegenovergestelde is waar voor mijn tomatengroentensap. Als je maar lang genoeg wacht, gaat het juist vanzelf leven.

En het leefde! Misschien al wel drie maanden en niet pas toen ik vanochtend eindelijk eens keek.

Niets zo deprimerend als een blog met alleen een ‘Hello world!’ berichtje.

Dan alvast maar een foto van mijn hond. Die fleurt altijd alles wel op.

Akita Kensho